Tapas-śreṣṭhatā: Anāśana as the Highest Austerity
Bhagīratha–Brahmā Saṃvāda
यच्चावसं जाह्नवीतीरनित्य: शतं समास्तप्यमानस्तपो5हम् । अदां च तत्रा श्वतरीसहस्रं नारीपुरं न च तेनाहमागाम्
yaccāvasaṁ jāhnavītīranityaḥ śataṁ samās tapyamānas tapo 'ham | adāṁ ca tatrāśvatarīsahasraṁ nārīpuraṁ na ca tenāham āgām ||
Bhagīratha sprach: „Obwohl ich beständig am Ufer der Jāhnavī (Gaṅgā) weilte und volle hundert Jahre strenge Askese übte, und obwohl ich dort Tausende von Maultierstuten und ganze Scharen von Jungfrauen als Gabe verschenkte, gelangte ich doch nicht durch die Macht dieses Verdienstes in diesen Zustand.“
भगीरथ उवाच
Bhagīratha emphasizes that even great tapas and lavish dāna do not automatically guarantee the highest spiritual outcome; external merit alone is not the decisive cause, implying the need for deeper inner virtue, right intention, or a higher principle of dharma.
Bhagīratha recounts his long residence on the Gaṅgā’s bank, his hundred-year austerity, and his extensive gifts (thousands of she-mules and groups of maidens), then states that despite such merit he did not attain his present state by that alone—setting up a discussion on what truly leads to the intended spiritual result.