Shloka 31
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
गौतम्युवाच नास्मिन् हते पन्नगे पुत्रको मे सम्प्राप्स्यते लुब्धक जीवित वै । गुणं चान्य॑ नास्य वधे प्रपश्ये तस्मात् सर्प लुब्धक मुज्च जीवम्,गौतमी बोली--व्याध! इस सर्पके मारे जानेपर मेरा पुत्र पुनः जीवन प्राप्त कर लेगा, ऐसी बात नहीं है। इसका वध करनेसे दूसरा कोई लाभ भी मुझे नहीं दिखायी देता है। इसलिये इस सर्पको तुम जीवित छोड़ दो
Gautamy uvāca—nāsmin hate pannage putrako me samprāpsyate lubdhaka jīvita vai | guṇaṁ cānyan nāsya vadhe prapaśye tasmāt sarpa lubdhaka muñca jīvam ||
Gautamī sagte: „O Jäger, selbst wenn diese Schlange getötet wird, wird mein Kind nicht ins Leben zurückkehren. Auch sehe ich keinen anderen Nutzen in ihrem Tod. Darum, o Jäger, lass diese Schlange lebendig frei.“
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
Gautamī argues from dharma and practical wisdom: killing out of grief or revenge does not restore what is lost, and violence without clear benefit only multiplies harm. Therefore one should restrain anger and choose compassion.
After Gautamī’s son has died due to a snake, the hunter (lubdhaka) is ready to kill the snake. Gautamī stops him, stating her son will not return to life by the snake’s death and that no good comes from it, so the snake should be released alive.