Shloka 156
Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
पुत्रै: पुण्यै: प्रियैश्वैव स्वर्ग प्राप्स्पति ते सुतः । आपके कुलमें जो विख्यात राजा हो गये हैं, उनकी साधुता सर्वोपरि है। धर्मज्ञ! मैं एक शर्तके साथ आपके पुत्रसे विवाह करूँगी। प्रभो! मैं जो कुछ भी आचरण करूँ, वह सब आपके पुत्रको स्वीकार होना चाहिये। वे उसके विषयमें कभी कुछ विचार न करें। इस शर्तपर रहती हुई मैं आपके पुत्रके प्रति अपना प्रेम बढ़ाऊँगी। मुझसे जो पुण्यात्मा एवं प्रिय पुत्र उत्पन्न होंगे, उनके द्वारा आपके पुत्रको स्वर्गलोककी प्राप्ति होगी
putraiḥ puṇyaiḥ priyaiś caiva svargaṁ prāpsyati te sutaḥ |
Pratīpa sprach: „Durch Söhne, die zugleich tugendhaft und lieb sind, wird dein Sohn den Himmel erlangen.“ In dem anschließenden Wortwechsel stellte die Jungfrau eine sittliche Bedingung für die Ehe: Der Prinz müsse ihr Tun ohne Argwohn und Tadel hinnehmen. Wenn er diese Zurückhaltung ehre und ihr vertraue, verspreche sie, ihre Liebe zu ihm zu vertiefen; und die rechtschaffenen, geliebten Söhne, die sie gebären werde, würden die Ursache seines Aufstiegs in die Himmelswelten sein.
प्रतीप उवाच
Educational Q&A
The verse links a householder-king’s spiritual destiny to dharmic progeny: righteous and beloved sons are presented as a conduit of merit leading to svarga. Ethically, the surrounding context stresses trust and restraint—judging or controlling a spouse’s actions violates the agreed dharma and undermines harmony.
Pratīpa speaks about the future welfare of his lineage, stating that his son will attain heaven through virtuous sons. In the same episode, a divine maiden proposes marriage on a strict condition: the prince must never question or criticize her actions; if he accepts, she will love him and bear worthy sons.