Shloka 20
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
अमानुषैर्वृतः सत्त्वैर्मानुष: सन् महायशा: । विप्रै: स विग्रहं चक्रे वीर्योन्मत्त: पुरूरवा:,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है
Vaiśampāyana uvāca: amānuṣair vṛtaḥ sattvair mānuṣaḥ san mahāyaśāḥ | vipraiḥ sa vigrahaṃ cakre vīryonmattaḥ purūravāḥ || dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha |
Vaiśampāyana sprach: „Obwohl ein Mensch, geriet der hochberühmte Purūravas—von nichtmenschlichen Wesen umringt und vom eigenen Heldenmut berauscht—sogar mit den Brahmanen in Streit. O Makelloser, nun will ich dir einen Bericht der Geschlechterfolge erzählen: glückverheißend, ruhmspendend und lebensmehrend.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Fame and heroic power are not self-justifying; when pride (vīryonmāda) overrides restraint, even a renowned king may violate dharma by opposing brahmins—figures representing sacred learning and social-religious order.
Vaiśampāyana describes Purūravas as a famous human king surrounded by non-human beings who, in a fit of valor, came into conflict with brahmins; he then signals his intention to recount an auspicious, fame- and longevity-bestowing account (often introducing a genealogical or lineage narration).