Shloka 2
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
यादवानामिमं वंशं कौरवाणां च सर्वशः । तथैव भरतानां च पुण्यं स्वस्त्ययनं महत्,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है
vaiśampāyana uvāca |
yādavānām imaṃ vaṃśaṃ kauravāṇāṃ ca sarvaśaḥ |
tathaiva bharatānāṃ ca puṇyaṃ svastyayanaṃ mahat |
dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha ||
Vaiśampāyana sprach: „O Schuldloser, ich werde dir vollständig die Abstammung der Yādavas, der Kauravas und ebenso der Bharatas berichten—eine heilige, höchst glückverheißende Erzählung, Quelle von Segen, Ruhm und langem Leben.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames dynastic genealogy as a sacred, auspicious act (svastyayana): remembering and reciting worthy lineages is presented as ethically elevating and socially stabilizing, linking identity and duty (dharma) to ancestral tradition.
Vaiśampāyana, addressing King Janamejaya, announces that he will now narrate the genealogical traditions of the Yādavas, Kauravas, and Bharatas in a complete and auspicious manner, setting up the forthcoming lineage account.