Shloka 35
अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
किमर्थ मां प्राकृतवदुपप्रेक्षसि संसदि । न खल्वहमिदं शून्ये रौमि कि न शृणोषि मे,“आप किसलिये नीच पुरुषकी भाँति भरी सभामें मुझे अपमानित कर रहे हैं? मैं सूने जंगलमें तो नहीं रो रही हूँ? फिर आप मेरी बात क्यों नहीं सुनते?
kimarthaṁ māṁ prākṛtavad upaprekṣasi saṁsadi | na khalv aham idaṁ śūnye raumi kiṁ na śṛṇoṣi me ||
Warum blickst du mich in dieser Versammlung an, als wäre ich ein gemeiner, niederer Mann, und beschämst mich so? Ich schreie nicht in einer menschenleeren Wildnis—warum also hörst du nicht auf meine Worte?
दुष्यन्त उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical conduct in public life: one should not demean another in an assembly, and a ruler (or any authority) must listen fairly rather than dismiss someone as ‘common’ or unworthy.
In a public court/assembly setting, Duṣyanta protests that he is being treated with contempt before others. He insists that his words deserve to be heard, emphasizing the seriousness of a public forum versus a private, deserted place.