Shloka 2
Ādi-parva, Adhyāya 73: Devayānī–Śarmiṣṭhā Dispute, Confinement in the Well, and Yayāti’s Rescue
सुवर्णमालां वासांसि कुण्डले परिहाटके । नानापत्तनजे शुभ्रे मणिरत्ने च शोभने,सोनेके हार, सुन्दर वस्त्र, तपाये हुए सुवर्णके दो कुण्डल, विभिन्न नगरोंके बने हुए सुन्दर और चमकीले मणिरत्ननिर्मित आभूषण, स्वर्णपदक और कोमल मृगचर्म आदि वस्तुएँ तुम्हारे लिये मैं अभी लाये देता हूँ। शोभने! अधिक क्या कहूँ, मेरा सारा राज्य आजलसे तुम्हारा हो जाय, तुम मेरी महारानी बन जाओ
suvarṇamālāṃ vāsāṃsi kuṇḍale parihāṭake | nānāpattanaje śubhre maṇiratne ca śobhane ||
Duṣyanta sprach: „Sogleich will ich dir eine goldene Girlande bringen, feine Gewänder und ein Paar Ohrringe aus wohlgeläutertem Gold; dazu glänzende, glückverheißende Juwelenzier, in verschiedenen Städten gefertigt, schön in ihrer Arbeit. O Schöne, was soll ich noch sagen? Mein ganzes Reich sei von heute an dein; werde meine erste Königin.“
दुष्यन्त उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal persuasion through generosity and the promise of status and security; ethically, it invites reflection on how power and wealth are used in courtship and how kingship (rājadharma) should align desire with rightful, socially sanctioned commitment.
King Duṣyanta, enamored, offers Śakuntalā costly ornaments and garments and goes further—promising his kingdom and proposing that she become his chief queen, intensifying his appeal from gifts to a formal royal union.