Shloka 28
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
संरम्भात् कोपनो5तीव विषकल्पो मुने: सुतः । उद्दिश्य पितरं तस्य यच्छुत्वा रोषमाहरत् । ऋषिपुत्रेण धर्मार्थे कृशेन द्विजसत्तम,शृंगी उस दिन आचार्यकी आज्ञा लेकर घरको लौट रहा था। रास्तेमें उसका मित्र ऋषिकुमार कृश, जो धर्मके लिये कष्ट उठानेके कारण सदा ही कृश (दुर्बल) रहा करता था, खेलता मिला। उसने हँसते-हँसते शृंगी ऋषिको उसके पिताके सम्बन्धमें ऐसी बात बतायी, जिसे सुनते ही वह रोषमें भर गया। द्विजश्रेष्ठ! मुनिकुमार शुंगी क्रोधके आवेशमें आनेपर अत्यन्त तीक्ष्ण (कठोर) एवं विषके समान विनाशकारी हो जाता था
śaunaka uvāca | saṃrambhāt kopano 'tīva viṣakalpo muneḥ sutaḥ | uddiśya pitaraṃ tasya yac chrutvā roṣam āharat ||
Śaunaka sprach: Der Sohn des Weisen war überaus jähzornig; wurde er gereizt, so glich er dem Gift selbst in seiner zerstörerischen Macht. Als er eine Bemerkung hörte, die gegen seinen Vater gerichtet war, packte ihn augenblicklich der Zorn.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of uncontrolled anger: when a person becomes 'poison-like' in wrath, even a single provocative statement—especially concerning one’s elders—can trigger harmful actions with far-reaching consequences.
Śaunaka describes the temperament of the sage’s son: he is extremely irascible, and upon hearing a remark aimed at his father, he immediately becomes enraged—setting the stage for the ensuing conflict and its consequences.