Shloka 2
आदि पर्व — अध्याय 39: तक्षक–काश्यप संवादः, न्यग्रोधसंजीवनम्, पारिक्षितोपायः
ततः प्रभृति तां कन्यां वासुकि: पर्यरक्षत । जरत्कारुं स्वसारं वै परं हर्षमवाप च,उग्रश्रवाजी कहते हैं--द्विजश्रेष्ठती एलापत्रकी बात सुनकर नागोंका चित्त प्रसन्न हो गया। वे सब-के-सब एक साथ बोल उठे--“ठीक है, ठीक है।” वासुकिको भी इस बातसे बड़ी प्रसन्नता हुई। वे उसी दिनसे अपनी बहिन जरत्कारुका बड़े चावसे पालन-पोषण करने लगे
tataḥ prabhṛti tāṃ kanyāṃ vāsukiḥ paryarakṣat | jaratkāruṃ svasāraṃ vai paraṃ harṣam avāpa ca ||
Von da an beschützte Vāsuki die Jungfrau Jaratkāru—seine eigene Schwester—mit großer Sorgfalt und empfand darüber tiefe Freude. Im Zusammenhang der Erzählung kennzeichnet dies die gemeinsame Zustimmung der Nāgas zu dem von Elāpatra vorgetragenen Plan: Jaratkāru zu bewahren wird zu einer bewussten, pflichtgebundenen Handlung, um das Wohl ihres Geschlechts zu sichern und die herannahende Gefahr abzuwenden.
एलापत्र उवाच