Shloka 17
Garuḍa, the Brāhmaṇa’s Release, and Kaśyapa’s Counsel
Gajakacchapa-ākhyāna Prelude
त्वं विप्रै: सततमिहेज्यसे फलार्थ वेदाड्रेष्वतुलबलौघ गीयसे च । त्वद्धेतोर्यजनपरायणा द्िजेन्द्रा वेदाड़ान्यभिगमयन्ति सर्वयत्नै:,“इस जगतमें अभीष्ट फलकी प्राप्तिके लिये विप्रगण तुम्हारी पूजा करते हैं। अतुलित बलके भण्डार इन्द्र! वेदांगोंमें भी तुम्हारी ही महिमाका गान किया गया है। यज्ञपरायण श्रेष्ठ द्विज तुम्हारी प्राप्तिके लिये ही सर्वथा प्रयत्न करके वेदांगोंका ज्ञान प्राप्त करते हैं (यहाँ कद्रुके द्वारा ईश्वररूपसे इन्द्रकी स्तुति की गयी है)”
tvam vipraiḥ satatam ihejyase phalārthaṃ vedāṅgeṣv atulabalaugha gīyase ca | tvaddhetor yajñaparāyaṇā dvijendrā vedāṅgāny abhigamayanti sarvayatnaiḥ ||
Pitāmaha sprach: „Um in dieser Welt die ersehnten Früchte zu erlangen, verehren dich die Brahmanen unablässig. O Indra, Hort unvergleichlicher Kraft, auch in den Vedāṅgas wird dein Ruhm besungen. Ja, die vornehmsten Zweimalgeborenen, dem Opfer ergeben, mühen sich auf jede Weise, die Vedāṅgas zu meistern, gerade um dich zu erreichen.“
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a Vedic worldview in which ritual worship and disciplined study are pursued for attaining desired results and divine favor; it also underscores that Vedāṅga learning supports sacrificial practice and is oriented toward realizing the deity being praised (here, Indra).
A praise-hymn is being voiced: Indra is extolled as the object of continual worship by Brahmins seeking results, and as a deity whose greatness is celebrated even in Vedāṅga traditions; sacrificial specialists are said to strive to master these disciplines in order to reach him.