Shloka 29
निरीक्षितुममोधास्त्रं योद्धुं चापि कुतो रणे । शतं चैकेन विव्याध शतेनैकं पतत्त्रिणाम्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे अमोघ अस्त्रधारी अर्जुको उस समय बड़े-से-बड़े प्राणी देख भी न सके, फिर रणभूमिमें युद्ध तो कर ही कैसे सकते थे। वे कभी एक ही बाणसे सैकड़ोंको बींध डालते थे और कभी एकहीको सौ बाणोंसे घायल कर देते थे
vaishampāyana uvāca |
nirīkṣitum amoghāstraṃ yoddhuṃ cāpi kuto raṇe |
śataṃ caikena vivyādha śatenaikaṃ patattriṇām |
kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Vaiśampāyana sprach: Sie vermochten nicht einmal den Anblick Arjunas zu ertragen, des Trägers unfehlbarer Waffen—wie sollten sie ihm da auf dem Schlachtfeld begegnen? Mitunter durchbohrte er hundert mit einem einzigen Pfeil; mitunter traf er einen einzigen Gegner mit hundert Pfeilen. Als sie Kṛṣṇa mit erhobener Waffe sahen, stießen sie einen schrecklichen Schrei aus.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary power—especially when supported by divine alliance—can render opposition futile; ethically, it warns that when dharmic purpose and superior capability align, ordinary aggression collapses into fear and helplessness.
Creatures/foes, seeing Kṛṣṇa with weapon raised and Arjuna’s infallible martial force, cry out in terror; Arjuna’s archery is described as superhuman—piercing many with one arrow or overwhelming one target with many arrows—making resistance impossible.