Shloka 10
क्षिप्तं क्षिप्तं पुनश्नक्रं कृष्णस्यामित्रघातिन:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
kṣiptaṃ kṣiptaṃ punaś cakraṃ kṛṣṇasyāmitraghātinaḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Vaiśampāyana sprach: Immer wieder schleuderte Kṛṣṇa, der Feinderschläger, sein Diskusrad. Als jene Wesen Kṛṣṇa mit erhobener Waffe sahen, stießen sie einen schrecklichen, wirren Aufschrei aus—Panik breitete sich im brennenden Wald aus, und alle Geschöpfe, von Furcht und Not überwältigt, erhoben ein unheilvolles Getöse.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming force of divinely empowered action in a crisis: when power is unleashed to accomplish a purpose, it can generate widespread fear and suffering among bystanders. Ethically, it invites reflection on collateral harm and the responsibility that accompanies the use of extraordinary force.
In the midst of a forest conflagration, Kṛṣṇa repeatedly hurls his discus while standing ready with weapon raised. The terrified beings in the forest, seeing the blaze and Kṛṣṇa’s armed stance, erupt in a fierce, anguished uproar.