Shloka 42
Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
शालतालतमालैश्व बकुलैश्व सकेतकै: । मनोहर: सुपुष्पैश्न फलभारावनामितै:,जो आम, आमड़ा, कदम्ब, अशोक, चम्पा, पुन्नाग, नागपुष्प, लकुच, कटहल, साल, ताल, तमाल, मौलसिरी और केवड़ा आदि सुन्दर फूलोंसे भरे और फलोंके भारसे झुके हुए मनोहर वृक्षोंसे सुशोभित थे
śāla-tāla-tamālaiś ca bakulaiś ca saketakāḥ | manoharāḥ su-puṣpaiś ca phala-bhārāvanāmitāḥ ||
Vāyu-deva sprach: „Dort standen liebliche Bäume—śāla, tāla und tamāla, dazu bakula und ketaka—geschmückt mit erlesenen Blüten und tief herabgebogen unter der Last ihrer Früchte.“ Die Schilderung rahmt den Ort als glückverheißend und lebensspendend und deutet eine dharmische Harmonie der Natur an, die die Rechtschaffenen trägt und schützt.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly links dharmic well-being with a harmonious natural order: a flourishing, fruit-bearing landscape signifies auspiciousness, support, and shelter—conditions that traditionally accompany righteousness and divine favor.
Vāyu-deva is describing a beautiful grove or region filled with specific trees, emphasizing their blossoms and heavy fruit, thereby setting an evocative, auspicious scene within the ongoing episode.