Shloka 8
Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
प्रासा भुशुण्ड्यश्न परश्वधाश्न सांग्रामिकं चैव तथैव सर्वम् | शय्यासनान्युत्तमवस्तुवन्ति तथैव वासो विविध च तत्र,दूसरी ओर कवच, चमकती हुई ढालें, तलवारें, बड़े-बड़े विचित्र घोड़े तथा रथ, श्रेष्ठ धनुष, विचित्र बाण, सुवर्ण-भूषित शक्तियाँ एवं ऋष्टियाँ, प्रास, भुशुण्डियाँ, फरसे तथा सब प्रकारकी युद्धसामग्री, उत्तम वस्तुओंसे युक्त शय्या-आसन और नाना प्रकारके वस्त्र भी वहाँ संग्रह करके रखे गये थे
prāsā bhuśuṇḍyaś ca paraśvadhāś ca sāṅgrāmikaṃ caiva tathaiva sarvam | śayyāsanāny uttamavastuvanti tathaiva vāso vividhaṃ ca tatra ||
Vaiśampāyana sprach: Dort waren Speere, Bhuśuṇḍī-Keulen und Streitäxte — ja, jede Art von Kriegsgerät — eingelagert. Dazu kamen vorzügliche Betten und Sitze, mit feinen Stoffen ausgestattet, und ebenso Gewänder in vielerlei Art.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that warfare depends on systematic accumulation—arms as well as supporting comforts and supplies. Ethically, it invites reflection on how conflict is enabled by organized resources and the choices of those who gather and maintain them.
The narrator describes a place where extensive martial stores are kept: multiple kinds of weapons and all battle-gear, together with well-appointed beds, seats, and varied clothing—indicating thorough preparation and stockpiling.