Shloka 31
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तत् कर्म कुरु मे याज वितसम्यर्बुदं गवाम् । तथेत्युक्त्वा तु तं याजो याज्यार्थमुपकल्पयत्,“याजजी! मेरे इस मनोरथको पूर्ण करनेवाला यज्ञ कराइये। उसके लिये मैं आपको एक अर्बुद गौएँ दक्षिणामें दूँगा।' तब याजने “तथास्तु” कहकर यजमानकी अभीष्ट-सिद्धिके लिये आवश्यक यज्ञ और उसके साधनोंका स्मरण किया
tat karma kuru me yāja vitatasya arbudam gavām | tathety uktvā tu taṃ yājo yājyārtham upakalpayat ||
Der Brāhmaṇa sprach: „O Priester, vollziehe dieses Opfer für mich; ich werde dir ein Arbuda (zehn Millionen) Kühe als Opferlohn geben.“ Der Offiziant erwiderte: „So sei es“, und machte sich daran, alles Erforderliche für das Opfer zu ordnen, indem er sich der rechten rituellen Mittel und Vorbereitungen entsann, damit das begehrte Ziel des Stifters erfüllt werde.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that ritual action (karma) is not casual: it requires proper preparation and competence, and it is embedded in an ethical economy of intention and giving (dakṣiṇā). The patron seeks fulfillment of a vow or desire, while the priest accepts responsibility to perform correctly, supported by an appropriate gift.
A brāhmaṇa asks a priest to conduct a specific sacrifice and promises an enormous sacrificial fee—an arbuda of cows. The priest agrees (“tathāstu”) and begins arranging the necessary ritual components and procedures to accomplish the patron’s intended goal.