Shloka 37
Drupada’s Putrakāmeṣṭi: The Sacrificial Birth of Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā
प्रणम्य विकच: पादावगृह्नात् स पितुस्तदा । मातुश्न परमेष्वासस्तौ च नामास्य चक्रतु:,उस महान धनुर्धर बालकने पैदा होते ही पिता और माताके चरणोंमें प्रणाम किया। उसके सिरमें बाल नहीं उगे थे। उस समय पिता और माताने उसका इस प्रकार नामकरण किया
praṇamya vikacaḥ pādāv agṛhṇāt sa pituḥ tadā | mātuś ca parameṣvāsaḥ tau ca nāmāsya cakratuḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Nachdem er sich ehrfürchtig verneigt hatte, umfasste das haarlose Kind sogleich die Füße seines Vaters; und auch vor der Mutter verneigte es sich. Als man dieses außergewöhnliche Zeichen der Ehrfurcht bei der Geburt sah, vollzog der höchste Bogenschütze—gemeinsam mit der Mutter—das Namensritual für das Kind. Die Begebenheit hebt angeborene Demut und kindliche Pietät als glückverheißende Kennzeichen des Wesens hervor.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharma within the family: reverence to parents is portrayed as an auspicious, character-defining virtue, so significant that it frames the child’s entry into social life through the naming rite.
A newborn—described as hairless—immediately bows and grasps his father’s feet and shows reverence to his mother; in response, the parents (the father called ‘supreme archer’) proceed to name the child.