Shloka 3
Ādi Parva, Adhyāya 146 — Brāhmaṇī’s counsel on grief, duty, and protection of children
ते समासाद्य कौन्तेयान् वारणावतका जना: । कृत्वा जयाशिष: सर्वे परिवार्यावतस्थिरे,कुन्तीकुमारोंके निकट पहुँचकर वारणावतके सब लोग उनकी जय-जयकार करते और आशीर्वाद देते हुए उन्हें चारों ओरसे घेरकर खड़े हो गये
te samāsādya kaunteyān vāraṇāvatakā janāḥ | kṛtvā jayāśiṣaḥ sarve parivāryāvatasthire ||
Als sie zu den Söhnen Kuntīs gelangten, erhob das Volk von Vāraṇāvata einmütig Siegesrufe und sprach glückverheißende Segenswünsche. Dann umringten sie sie von allen Seiten und standen dicht bei ihnen—ein äußerliches Zeichen von Willkommen und Treue, das den öffentlichen Empfang der Pāṇḍavas in der Stadt rahmt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a social-ethical norm: honoring worthy guests and leaders with auspicious speech and public respect. Such outward acts—victory-cries and blessings—are part of communal dharma, though the broader narrative invites readers to remain attentive to whether public displays align with genuine intent.
The townspeople of Vāraṇāvata approach the sons of Kuntī, acclaim them with victory-blessings, and stand around them, forming a welcoming crowd as the Pāṇḍavas arrive and are publicly received.