Shloka 16
Adhyāya 125: Raṅga-pradarśana — Arjuna’s Entry and Astric Demonstration (रङ्गप्रदर्शनम्)
तच्छुत्वा वचन तस्यास्तत्रैवाधाय दारकान् । हताहमिति विक्रुश्य सहसैवाजगाम सा,माद्रीका यह वचन सुनकर कुन्तीने सब बालकोंको वहीं रोक दिया और “हाय! मैं मारी गयी” इस प्रकार आर्तनाद करती हुई सहसा माद्रीके पास आ पहुँची
Vaiśampāyana uvāca: tac chrutvā vacanaṁ tasyās tatraivādhāya dārakān | hatāham iti vikruśya sahasaivājagāma sā, Mādrīkā yāḥ vacana śunakar Kuntīne sab bālakōṁ ko vahīṁ rok diyā aur “hāya! maiṁ mārī gayī” is prakār ārtnād kartī huī sahasā Mādrī ke pās ā pahūṁcī |
Vaiśampāyana sprach: Als Kuntī ihre Worte vernahm, ließ sie die Kinder sogleich dort zurück und rief in bitterer Qual: „Weh mir, ich bin verloren!“, dann eilte sie unverzüglich zu Mādrī.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in moments of sudden calamity: one must act swiftly yet responsibly—Kuntī first secures the children, then rushes to address the crisis. It reflects ethical prioritization under grief.
After hearing alarming news from a woman (tasyāḥ vacanam), Kuntī immediately keeps the children where they are and, crying out in distress, hastens to Mādrī, indicating an urgent and tragic development involving Mādrī.