Shloka 7
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
समृद्धयशसं कुन्ती सुषाव प्रवरं सुतम् । जातमात्रे सुते तस्मिन् वागुवाचाशरीरिणी,तदनन्तर जब चन्द्रमा ज्येष्ठा नक्षत्रपर थे, सूर्य तुला राशिपर विराजमान थे, शुक्ल पक्षकी 'पूर्णा' नामवाली पञजचमी तिथि थी और अत्यन्त श्रेष्ठ अभिजित् नामक आठवाँ मुहूर्त विद्यमान था; उस समय कुन्तीदेवीने एक उत्तम पुत्रको जन्म दिया, जो महान् यशस्वी था। उस पुत्रके जन्म लेते ही आकाशवाणी हुई--
samṛddhayaśasaṃ kuntī suṣāva pravaraṃ sutam | jātamātre sute tasmin vāguvāca aśarīriṇī ||
Vaiśampāyana sprach: Kuntī, deren Ruhm in Fülle stand, gebar einen vortrefflichen Sohn. In dem Augenblick, da das Kind geboren war, sprach eine körperlose Stimme vom Himmel herab—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how epic narratives frame major lives with signs and proclamations: a child’s birth is not merely biological but morally and cosmically significant. The ‘disembodied voice’ signals that actions and identity will carry dharmic consequences beyond private life.
Vaiśampāyana narrates that Kuntī gives birth to an exceptional son, and immediately a bodiless heavenly voice speaks—introducing a prophetic or authoritative announcement that marks the child’s importance.