Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 8
Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
दुष्मन्तो मृगयां यात: कण्वाश्रमपदं गत: । तत्रासीनां स्वप्रभया मण्डयन्तीं रमामिव ॥ ८ ॥ विलोक्य सद्यो मुमुहे देवमायामिव स्त्रियम् । बभाषे तां वरारोहां भटै: कतिपयैर्वृत: ॥ ९ ॥
duṣmanto mṛgayāṁ yātaḥ kaṇvāśrama-padaṁ gataḥ tatrāsīnāṁ sva-prabhayā maṇḍayantīṁ ramām iva
Einst ging König Duṣmanta im Wald auf die Jagd und, sehr ermattet, näherte er sich der Wohnstätte des Weisen Kaṇva. Dort erblickte er eine Frau von höchster Schönheit, der Göttin Lakṣmī gleich, die sitzend mit ihrem eigenen Glanz den ganzen Āśrama schmückte und erhellte. Vom Anblick natürlich angezogen, trat der König mit einigen Soldaten zu ihr und sprach sie an.
FAQs
He met her at the hermitage of sage Kaṇva, where she was seated and appeared radiant like Lakṣmī.
Because her natural radiance and beauty seemed to adorn the entire hermitage, reminiscent of Lakṣmī’s auspicious splendor.
It suggests that purity (like an āśrama) and inner radiance can reveal extraordinary grace—training us to perceive sacredness beyond external status.