Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 22
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
Der Säugling war dunkelblau wie ein makelloser Smaragd; sein lotusgleiches Antlitz strahlte in reicher Schönheit, und an seiner Kehle zeichneten sich Spuren wie die Linien einer Muschel ab. Er hatte eine breite Brust, eine wohlgeformte Nase, schöne Brauen; Ohren wie Granatapfelblüten, mit inneren Falten wie die Windungen einer Conch. Die Augenwinkel röteten sich wie das Innere des Lotus, und der Glanz seiner korallenroten Lippen färbte sein nektargleiches, bezauberndes Lächeln zart. Mit jedem Atemzug bebte sein Haar, und die Hautfalten seines Bauches—wie ein Banyanblatt—bewegten sich um den tiefen Nabel. Der erhabene Brāhmaṇa staunte, als er sah, wie das Kind mit anmutigen Fingern seinen lotusgleichen Fuß hob, eine Zehe in den Mund legte und daran sog.
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.