Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तस्मै नमो भगवते पुरुषाय भूम्ने विश्वाय विश्वगुरवे परदैवताय । नारायणाय ऋषये च नरोत्तमाय हंसाय संयतगिरे निगमेश्वराय ॥ ४७ ॥
tasmai namo bhagavate puruṣāya bhūmne viśvāya viśva-gurave para-daivatāya nārāyaṇāya ṛṣaye ca narottamāya haṁsāya saṁyata-gire nigameśvarāya
Ich bringe meine ehrerbietigen Verneigungen Ihm dar, dem Bhagavān, der Höchsten Gottesperson: dem grenzenlosen Purusha, allgegenwärtig, Gestalt des Universums, geistiger Lehrer der Welt und höchste Gottheit. Ich verneige mich vor Nārāyaṇa, der als Weiser erscheint, und ebenso vor dem heiligen Nara, dem Besten der Menschen—von Haṁsa-Natur, die Rede gezügelt, und Verkünder der vedischen Schriften.
This verse offers direct homage to Bhagavān as the highest (paradaivatā) and specifically venerates Him as Nārāyaṇa—the supreme object of devotion and refuge.
He praises the Lord through revered divine manifestations/titles: Nara-Nārāyaṇa (the sage and the Lord) and Haṁsa (the pure, transcendental teacher), highlighting the Lord as the source and master of Vedic wisdom.
Practice truthful, restrained, and purposeful speech—reducing gossip and harsh words—so one’s words support clarity, compassion, and remembrance of the Divine.