Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
Der heilige Āśrama des Ṛṣi Mārkaṇḍeya war mit verdienstvollen Bäumen und Ranken geschmückt. Viele fromme Brāhmaṇas wohnten dort und erfreuten sich an reichlichen, klaren und heiligen Teichen. Das Eremitenheim hallte vom Summen berauschter Bienen und vom Ruf erregter Kuckucke wider; fröhliche Pfauen tanzten, und Scharen von Vögeln drängten sich wie in Verzückung. Der von Indra gesandte Frühlingswind trat ein und trug kühle Sprühtröpfchen der nahen Wasserfälle; vom Duft der Waldblüten umfangen, begann er den Drang des Kāma, des Liebesgottes, zu erwecken.
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.