Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 12
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
„Ich bin Brahman, die höchste Wohnstatt; und dieses Brahman, das höchste Ziel, ist nicht verschieden von mir.“ So dich selbst betrachtend und dich dem makellosen Paramātmā anvertrauend, wirst du Takṣaka nicht einmal bemerken, wenn er mit giftgefüllten Fangzähnen deinen Fuß beißt; auch deinen sterbenden Körper und die materielle Welt wirst du nicht sehen, weil du dich als von ihnen getrennt erkannt hast.
FAQs
This verse teaches inward contemplation—recognizing the Self as Brahman and fixing the mind in the partless Absolute as a direct means toward liberation.
Because Parīkṣit was preparing to leave the body imminently, Śukadeva instructed the most direct, fear-transcending realization—identity with the imperishable Self.
Practice steady remembrance and self-observation: withdraw attention from panic and bodily fear, and anchor awareness in the changeless witness within.