Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 11
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Meets Lord Śiva: Devotee as Living Tīrtha and the Lord’s Māyā
आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥
ātmany api śivaṁ prāptaṁ taḍit-piṅga-jaṭā-dharam try-akṣaṁ daśa-bhujaṁ prāṁśum udyantam iva bhāskaram
Śrī Mārkaṇḍeya sah, wie Bhagavān Śiva plötzlich in seinem eigenen Herzen erschien. Seine goldenen Jaṭās glichen Blitzen; er war dreiaugig, zehnarmig, hochgewachsen und leuchtete wie die aufgehende Sonne. Er trug ein Tigerfell und hielt Dreizack, Bogen, Pfeile, Schwert und Schild, dazu Gebetsperlen, die ḍamaru-Trommel, einen Schädel und eine Axt. Erstaunt trat der Weise aus dem Samādhi heraus und dachte: „Wer ist dies, und woher ist er gekommen?“