Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
Als die Weisen Bhṛgus Bericht vernahmen, waren sie erstaunt; von allen Zweifeln befreit, wurden sie noch fester überzeugt, dass Viṣṇu der höchste Herr ist. Aus Ihm entspringen Frieden und Furchtlosigkeit, die wesentlichen Grundsätze des Dharma, Entsagung verbunden mit Erkenntnis, die acht Siddhis des mystischen Yoga und Sein Ruhm, der die Unreinheiten des Geistes tilgt. Er gilt als das höchste Ziel der friedvollen und ausgeglichenen Sādhus — der selbstlosen Heiligen, die jede Gewalt aufgegeben haben. Seine liebste Gestalt ist die reine Güte (Sattva), und die Brāhmaṇas sind Seine verehrungswürdigen Gottheiten; Menschen von scharfem Verstand, in innerem Frieden gegründet, verehren Ihn ohne eigennützige Motive.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :