वित्तैषणां यज्ञदानैर्गृहैर्दारसुतैषणाम् । आत्मलोकैषणां देव कालेन विसृजेद्बुध: । ग्रामे त्यक्तैषणा: सर्वे ययुर्धीरास्तपोवनम् ॥ ३८ ॥
vittaiṣaṇāṁ yajña-dānair gṛhair dāra-sutaiṣaṇām ātma-lokaiṣaṇāṁ deva kālena visṛjed budhaḥ grāme tyaktaiṣaṇāḥ sarve yayur dhīrās tapo-vanam
Ein Verständiger soll lernen, die Gier nach Reichtum durch Opfer und Wohltätigkeit aufzugeben; den Wunsch nach Frau und Kindern durch das Durchleben des Familienlebens zu lösen; und, o heiliger Vasudeva, das Verlangen nach höherer Welt im nächsten Leben durch das Erkennen der Wirkung der Zeit zu entsagen. So gehen die selbstbeherrschten Weisen, frei von Hausanhaftung, in den Wald, um Askese zu üben.
This verse teaches that a wise person progressively abandons cravings—first for wealth through sacrifice and charity, then household attachment, and ultimately even subtle ambitions—moving toward a life centered on austerity and spiritual realization.
He emphasizes the classical Vedic progression from worldly life to deeper renunciation: when desires are relinquished, the sober-hearted seek an environment and lifestyle (tapasya) that supports exclusive spiritual practice and liberation.
Practice gradual renunciation: simplify consumption, give charity, reduce identity-based ambitions, and create a daily “tapo-vanam” through steady sādhana—japa, study, and service—while responsibly fulfilling duties.