Shloka 40
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
Während Satrājit über sein schweres Vergehen nachsann und aus Furcht vor einem Streit mit den mächtigen Gottgeweihten des Herrn beunruhigt war, dachte er: „Wie kann ich den Schmutz in mir reinigen, und wie wird der Herr Acyuta mit mir zufrieden sein? Was soll ich tun, damit mein Heil zurückkehrt und das Volk mich nicht verflucht, weil ich kurzsichtig, kleinlich, töricht und gierig nach Reichtum bin? Ich werde dem Herrn meine Tochter — ein Juwel unter den Frauen — und dazu auch das Syamantaka-Juwel geben. Das ist der einzig angemessene Weg, Ihn zu besänftigen.“
FAQs
This verse shows that sincere remorse and a desire to cleanse one’s inner impurity are the beginning of restoring one’s relationship with Kṛṣṇa (Acyuta).
In the Syamantaka narrative, Satrājit’s actions created suspicion and wrongdoing; realizing the gravity, he feared displeasing Kṛṣṇa and sought a way to make amends.
Acknowledge the fault without excuses, reflect honestly, and take concrete steps to repair the harm—while seeking divine guidance and forgiveness.