Shloka 17
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
cāṇūraṁ muṣṭikaṁ caiva mallān anyāṁś ca hastinam kaṁsaṁ ca nihataṁ drakṣye paraśvo ’hani te vibho
O allmächtiger Herr! In nur zwei Tagen werde ich sehen, wie durch Deine Hand Cāṇūra, Muṣṭika und die übrigen Ringer fallen, ebenso der Elefant Kuvalayāpīḍa und König Kaṁsa. Dann werde ich Dich Śaṅkhāsura, Kālayavana, Mura und Naraka töten sehen, die pārijāta-Blüte rauben und Indra besiegen. Ich werde sehen, wie Du viele Töchter heroischer Könige heiratest, deren Brautpreis Deine eigene Tapferkeit ist; und in Dvārakā, o Herr des Universums, wirst Du König Nṛga vom Fluch erlösen und den Syamantaka-Juwel zusammen mit einer weiteren Gemahlin an Dich nehmen. Du wirst den toten Sohn eines brāhmaṇa aus der Wohnstatt Yamarājas, Deines Dieners, zurückbringen; danach wirst Du Pauṇḍraka töten, die Stadt Kāśī in Brand setzen, Dantavakra erschlagen und dem König von Cedi beim großen Rājasūya-Opfer ein Ende bereiten. All diese heldenhaften Līlās und viele weitere während Deines Aufenthalts in Dvārakā werde ich schauen—Līlās, die auf Erden von erhabenen Dichtern besungen werden.
FAQs
This verse foretells that in Dvārakā, Śrī Kṛṣṇa will free King Nṛga from the bondage of a curse, showing the Lord’s compassion and power to deliver the afflicted.
Akrūra, overwhelmed with devotion, glorifies Kṛṣṇa by anticipating the Lord’s forthcoming Dvārakā pastimes—affirming that Kṛṣṇa’s life is filled with divine deeds worthy of being sung by sages.
The verse encourages faith that sincere surrender and remembrance of the Lord can transform even long-standing suffering—inviting a devotee to seek divine shelter rather than despair.