ततो ऽस्त्रं विस्फुलिङ्गाङ्कं तमः कृत्स्नं व्यनाशयत् प्रफुल्लारुणपद्मौघं शरदीवामलं सरः //
tato 'straṃ visphuliṅgāṅkaṃ tamaḥ kṛtsnaṃ vyanāśayat praphullāruṇapadmaughaṃ śaradīvāmalaṃ saraḥ //
তখন স্ফুলিঙ্গচিহ্নিত সেই অস্ত্র সমগ্র অন্ধকার বিনাশ করল—যেমন শরৎকালের নির্মল হ্রদ, প্রস্ফুটিত লাল পদ্মের সমুদায়ে পরিপূর্ণ।
It portrays the restoration of order during a crisis: a divine force (astra) removes pervasive darkness, symbolizing the re-establishment of cosmic clarity after obscuration associated with pralaya-like conditions.
By analogy, it suggests the ethical duty to remove “darkness” (confusion, injustice, ignorance) and establish purity and clarity—like a ruler enforcing dharma or a householder maintaining disciplined, luminous conduct.
No direct vastu or ritual rule is stated; the imagery of a clear autumn lake with red lotuses functions as a purity-and-auspiciousness motif often echoed in ritual aesthetics (cleanliness, clarity, and auspicious floral symbolism).