तथा पापस्तु तत् सर्व न करिष्यति कौरव: । तस्मिंश्नाक्रियमाणेड्सौ लोके वध्यो भविष्यति,विप्रलुप्तं च वो राज्यं नृशंसेन दुरात्मना । न चोपशाम्यते पाप: श्रियं दृष्टवा युधिष्ठिरे भारत! जिसने तुम सब लोगोंको कुमारावस्थामें भी सदा नाना प्रकारके कष्ट दिये हैं, जिस दुरात्मा एवं निर्दयीने तुम्हारे राज्यका भी अपहरण कर लिया है तथा जो पापी दुर्योधन युधिष्ठिरके पास सम्पत्ति देखकर शान्त नहीं रह सकता है, वह मेरे और समस्त संसारके लिये भी वध्य है
tathā pāpastu tat sarva na kariṣyati kauravaḥ | tasmiṃś cākriyamāṇe ’sau loke vadhyo bhaviṣyati, vipraluptaṃ ca vo rājyaṃ nṛśaṃsena durātmanā | na copaśāmyate pāpaḥ śriyaṃ dṛṣṭvā yudhiṣṭhire bhārata |
অর্জুন বললেন—সে পাপী কৌরব এসব কিছুই করবে না। এ বিষয়ে যদি কিছুই না করা হয়, তবে লোকের দৃষ্টিতে সে বধ্য হয়ে উঠবে। সেই নিষ্ঠুর দুরাত্মা তোমাদের রাজ্য লুণ্ঠন করেছে; আর হে যুধিষ্ঠির! তোমাদের ঐশ্বর্য দেখেও সে পাপী শান্ত হয় না। অতএব আমার জন্যও এবং সমগ্র জগতের জন্যও সে বধযোগ্য।
अर्जुन उवाच
Unchecked greed and cruelty that violate rightful kingship and social order make a ruler morally culpable; when peaceful restraint fails and injustice persists, punitive action can be framed as a dharmic necessity in public ethics (loke).
Arjuna argues before Yudhiṣṭhira that the Kaurava leader will not reform or return what was taken; since the kingdom has been usurped and the offender is not appeased even by the Pāṇḍavas’ prosperity, Arjuna declares him publicly ‘vadhya’—fit to be slain—implying war as the remaining remedy.