अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
पाण्ड्रैश्वापि व्यजनैर्वीज्यमानो नराधिप । शुक्लवासा: सितोष्णीष: सर्वशुक्लविभूषण:
pāṇḍraiś cāpi vyajanaīr vījyamāno narādhipa | śuklavāsāḥ sitoṣṇīṣaḥ sarvaśuklavibhūṣaṇaḥ ||
হে নরাধিপ! দুই পাশ থেকে শ্বেত চামর দিয়ে আমাকে বাতাস করা হচ্ছিল। আমি শ্বেত বস্ত্র পরিহিত, শ্বেত পাগড়ি পরা, এবং শ্বেত অলংকারে ভূষিত ছিলাম। এভাবে রাজঐশ্বর্যে সমুজ্জ্বল, কর্তৃত্ব ও সম্মানের লক্ষণে চিহ্নিত হয়ে আমি দাঁড়িয়েছিলাম।
भीष्म उवाच
The verse highlights how external insignia—white garments, turban, ornaments, and ceremonial fanning—signal recognized status and honor in a royal setting; it implicitly contrasts outward splendor with the inner responsibility of dharma that such honor demands.
Bhīṣma describes a scene of formal royal ceremony: he is attended with white chowries and appears entirely in white attire and adornment, emphasizing the dignity and public recognition surrounding him at that moment.