अरण्यवृत्ति-वैराग्योपदेशः | Forest Discipline and the Program of Non-Attachment
अल्पं वास्वादु वा भोज्यं पूर्वालाभेन जातुचित् । अन्येष्वपि चरेँल्लाभमलाभे सप्त पूरयन्,भिक्षा थोड़ी मिली या स्वादहीन मिली, इसका विचार न करके उसे पा लूँगा। यदि कभी एक घरसे भिक्षा नहीं मिली तो दूसरे घरोंमें भी जाऊँगा। मिल गया तो ठीक है, न मिलनेकी दशामें क्रमश: सात घरोंमें जाऊँगा, आठवेंमें नहीं जाऊँगा
alpaṁ vā svādu vā bhojyaṁ pūrvālābhena jātucit | anyeṣv api carel lābham alābhe sapta pūrayan ||
ভিক্ষা অল্প হোক বা স্বাদহীন—আগে যা পাইনি তার আক্ষেপ না করে আমি তা গ্রহণ করব। এক ঘরে ভিক্ষা না পেলে অন্য ঘরে যাব; পেলে তাতেই সন্তুষ্ট থাকব। আর না পেলে ক্রমে সাতটি ঘর পর্যন্ত যাব, অষ্টম ঘরে যাব না।
युधिछिर उवाच
Practice contentment and restraint: accept whatever alms comes without craving for better food, and set a disciplined limit (seven houses) to prevent greed, harassment of householders, and dependence.
Yudhiṣṭhira describes a rule of conduct for seeking alms: he will not lament earlier failure, will try other houses if refused, and will stop after approaching seven houses, avoiding an eighth.