Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधधान: कृतज्ञ- स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा । मेधाविनां विदुषां सम्मतानां तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा
vidvāṁs tyāgī śraddadhānaḥ kṛtajñas tyaktvā lokaṁ mānuṣaṁ karma kṛtvā | medhāvināṁ viduṣāṁ sammatānāṁ tanutyajāṁ lokam ākramya rājā ||
বৈশম্পায়ন বললেন— সেই রাজা ছিলেন বিদ্বান, ত্যাগী, শ্রদ্ধাবান ও কৃতজ্ঞ। মানবলোকে কর্তব্যকর্ম সম্পন্ন করে, এ লোক ত্যাগ করে, তিনি সেই লোক লাভ করলেন—যেখানে মেধাবী ও জ্ঞানী, সর্বসম্মানিত, এবং পুণ্যতীর্থে দেহত্যাগকারী মহাপুণ্যবানরা বাস করেন; সেখানেই তিনি স্থিত হলেন।
वैशम्पायन उवाच
A life of wisdom, renunciation, faith in dharma, and gratitude—combined with the faithful performance of one’s duties—leads to an exalted end and a higher state after death.
Vaiśampāyana describes a king who, after completing his worldly responsibilities, departs the human realm and attains the honored world of the learned and meritorious—those famed for relinquishing the body in sacred contexts.