Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
केकयै: सृग्जयैर्दप्तं पञ्चालैश्व महात्मभि: । राजन्! तदनन्तर दुर्योधनने अमितपराक्रमी बलराम, महात्मा श्रीकृष्ण, महामनस्वी पांचाल, संजय, केकयगण तथा अपने भाइयोंके साथ खड़े हुए अभिमानी युधिष्ठिरसे इस प्रकार गर्वयुक्त वचन कहा-- ।।
kekayaiḥ sṛñjayair daptaṃ pañcālaiś ca mahātmabhiḥ | rājan tad-anantaraṃ duryodhanena amitaparākramī balarāmaḥ mahātmā śrīkṛṣṇaḥ mahāmanasvī pāñcālaḥ sañjayaḥ kekayagaṇaḥ tathā svabhrātṛbhiḥ saha tiṣṭhataḥ abhīmāninā yudhiṣṭhirena etad-vidhaṃ garvayuktaṃ vacanaṃ uktam || idaṃ vyavasitaṃ yuddhaṃ mama bhīmasya cobhayoḥ ||
সঞ্জয় বললেন—হে রাজন! কেকয়, সৃঞ্জয় ও মহাত্মা পাঞ্চালগণ যখন যুদ্ধোৎসাহে দীপ্ত হলেন, তখন দुर্যোধন দেখল—অভিমানী যুধিষ্ঠির অমিতপরাক্রমী বলরাম, মহাত্মা শ্রীকৃষ্ণ, উচ্চমনস্ক পাঞ্চাল-নায়কগণ, সঞ্জয়, কেকয়-সেনা এবং নিজের ভ্রাতৃগণের সঙ্গে দাঁড়িয়ে আছেন। তখন দুর্যোধন গর্বভরা বাক্য বলল—“এই যুদ্ধ আমার ও ভীমের মধ্যে—উভয়েরই জন্য—দৃঢ়ভাবে স্থির হয়েছে।”
संजय उवाच
The passage highlights how pride and boastful resolve can color even a righteous cause: in war, determination (vyavasāya) must be governed by dharma and restraint, otherwise it becomes mere ego-driven rivalry.
Sañjaya reports that, amid the assembled allies (Kekayas, Sṛñjayas, Pāñcālas) and notable figures like Balarāma and Kṛṣṇa, Yudhiṣṭhira—described as proud—declares that a decisive fight has been settled between himself and Bhīma.