Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
रराज राजन पुत्रस्ते काउचन: शैलराडिव । तत्पश्चात् दुर्योधन भी सिरपर टोप लगाये सोनेका कवच बाँधे भीमके साथ युद्धके लिये डट गया। राजन! उस समय आपका पुत्र सुवर्णमय गिरिराज मेरुके समान शोभा पा रहा था
sañjaya uvāca | rarāja rājan putras te kauravaḥ śailarāḍ iva | tataḥ paścāt duryodhanaḥ śirasi ṭopaṃ lagāyya suvarṇakaṃ kavacaṃ baddhvā bhīmena saha yuddhāya samudyataḥ | rājan! tadā tava putraḥ suvarṇamayaḥ girirājo merur iva śobhāṃ prāpa |
সঞ্জয় বললেন—রাজন, আপনার কৌরব পুত্র পর্বতরাজের ন্যায় দীপ্তিমান হচ্ছিল। তারপর দুর্যোধন মাথায় শিরস্ত্রাণ পরিয়ে, স্বর্ণবর্ম বেঁধে, ভীমের সঙ্গে যুদ্ধের জন্য দৃঢ়ভাবে দাঁড়াল। রাজন, সেই সময় আপনার পুত্র স্বর্ণময় মেরুপর্বতের মতোই শোভা পাচ্ছিল।
संजय उवाच
The verse highlights the contrast between external splendor and inner ethical burden: martial readiness and dazzling appearance do not by themselves confer righteousness; the moral quality of one’s cause and conduct in war remains decisive.
Sanjaya describes Duryodhana preparing for combat with Bhima—donning a headpiece and golden armor—and portrays him as shining like Mount Meru, emphasizing his formidable, mountain-like presence before the impending duel.