अश्वांश्व चतुरो हत्वा बाह्दोरुरसि चार्पित: । राजन्! आपके धनुर्धर पुत्रने बहुत-से नाराच, अर्ध-नाराच, शीघ्रकारी वत्सदन्त और कारीगरद्वारा साफ किये हुए बाणोंसे धृष्टद्युम्नके चारों घोड़ोंको मारकर उनकी दोनों भुजाओं और छातीमें भी चोट पहुँचायी
aśvānś caturō hatvā bāhvor urasi cārpitaḥ | rājan, tava dhanurdharaḥ putro bahubhir nārācair ardha-nārācaiḥ śīghrakāribhir vatsadantaiḥ kārīgaraiḥ saṃśodhitaiś ca bāṇair dhṛṣṭadyumnasya caturaḥ aśvān jaghāna, tasya ca bāhū urasī ca vyathayām āsa |
রাজন! তোমার ধনুর্ধর পুত্র বহু নারাচ, অর্ধ-নারাচ, দ্রুতগামী ‘বৎসদন্ত’ এবং কারিগরের দ্বারা মসৃণ করা বাণ নিক্ষেপ করে ধৃষ্টদ্যুম্নের চারটি ঘোড়াই বধ করল, আর তার উভয় বাহু ও বক্ষেও আঘাত করল।
संजय उवाच
The verse highlights how martial excellence and tactical choices in war—such as killing an opponent’s horses and disabling his body—can be effective yet morally heavy, reminding readers that kshatriya action (dharma in battle) still carries grave human cost.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that the king’s son, an expert archer, fires many specialized arrows, kills Dhrishtadyumna’s four horses, and wounds Dhrishtadyumna in the arms and chest, gaining battlefield advantage.