Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
कराला: पिड़लाश्चैव शैलदन्ता रजस्वला: । जटिला दीर्घशड्खाश्न॒ पजचपादा महोदरा:
sañjaya uvāca |
karālāḥ piṅgalāś caiva śailadantā rajovalāḥ |
jaṭilā dīrghaśaṅkhāś ca pañcapādā mahodarāḥ ||
তারা ছিল অতিশয় বিকট ও পিঙ্গলবর্ণ; তাদের দাঁত যেন পর্বতশৃঙ্গের মতো। ধুলায় মাখামাখি, মাথায় জটা ধারণ করে তারা দাঁড়িয়েছিল; কপালের অস্থি ছিল উঁচু ও বৃহৎ। প্রত্যেকের পাঁচটি করে পা এবং বিরাট উদর ছিল।
संजय उवाच
The verse underscores how war and adharma generate an atmosphere of dread and moral darkness: the narrative frames the night of slaughter with grotesque, ominous imagery, warning that violence invites भय (fear) and अशुभ (inauspiciousness) rather than glory.
Sañjaya is describing terrifying, monstrous-looking figures—dust-smeared, matted-haired, with mountain-like teeth and unnatural bodies—evoking the ominous, nightmarish setting surrounding the events of the Sauptika episode.