Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
तदत्यद्भुतमालोक्य भूत॑ं लोकभयंकरम् । द्रौणिरव्यथितो दिव्यैरस्त्रवर्षरवाकिरत्
tad atyadbhutam ālokya bhūtaṁ lokabhayaṅkaram | drauṇir avyathito divyair astravarṣair avākirat ||
সঞ্জয় বললেন—সমগ্র জগতকে ভীতসন্ত্রস্ত করে এমন সেই অতীব আশ্চর্য সত্তাকে দেখে দ্রোণপুত্র অশ্বত্থামা বিচলিত হল না; বরং সে তার উপর দিব্য অস্ত্রের বর্ষণ করল।
संजय उवाच
The verse highlights a moral danger of war: when confronted by terror or the uncanny, a warrior may respond not with discernment or restraint but by intensifying violence. It foreshadows how unchecked wrath and reliance on extraordinary weaponry can deepen adharma and suffering.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā sees a wondrous, world-terrifying being (a supernatural presence in the night’s events). Rather than becoming frightened, he remains steady and attacks it by releasing a shower of divine missiles.