ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् | आददे पाण्डुपुत्रस्य सूतपुत्रो जिघांसया,तब सूतपुत्रने पाण्डुकुमार अर्जुनका वध करनेके लिये जलती हुई आगके समान एक महाभयंकर बाण हाथमें लिया
tataḥ śaraṃ mahāghoraṃ jvalantam iva pāvakam | ādade pāṇḍuputrasya sūtaputro jighāṃsayā ||
তখন সূতপুত্র কর্ণ পাণ্ডুপুত্র অর্জুনকে বধ করার অভিপ্রায়ে, অগ্নির মতো জ্বলন্ত এক মহাভয়ংকর তীর হাতে নিলেন।
संजय उवाच
The verse highlights how inner intention (jighāṃsā—desire to kill) shapes the moral weight of action: in war, deeds are not only physical events but also ethical choices driven by resolve, rivalry, and purpose.
Sañjaya reports that Karna, determined to slay Arjuna, seizes a terrifying, fire-like arrow—signaling a decisive moment where Karna prepares a lethal strike against a central Pandava warrior.