तदनन्तर कर्ण (सावधान होकर) शत्रुओंपर बहुत-से बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगा। उस समय जैसे अस्ताचलकी ओर जाते हुए सूर्यमण्डल और उसकी किरणें लाल हो जाती हैं, उसी प्रकार खूनसे लाल हुआ वह शरसमूहरूपी किरणोंसे सुशोभित हो रहा था ।। बाह्नन्तरादाधिर थेरविंमुक्तान् बाणान् महाहीनिव दीप्यमानान् | व्यध्वंसयन्नर्जुनबाहुमुक्ता: शरा: समासाद्य दिश: शिताग्रा:
tadanantaraṁ karṇaḥ sāvadhānaḥ śatrūn prati bahūn bāṇasaṁghān varṣayām āsa | tasmin kāle yathā astācalam abhigacchataḥ sūryamaṇḍalasya raśmayaś ca lohitā bhavanti, tathā rudhireṇa lohitaḥ sa śarasaṁgho raśmivat śobhām avāpa || bāhvantareṇādhirathena vimuktān bāṇān mahāhīn iva dīpyamānān | vyadhvaṁsayann arjunabāhumuktāḥ śarāḥ samāsādya diśaḥ śitāgrāḥ ||
সঞ্জয় বললেন—তারপর কর্ণ সতর্ক হয়ে শত্রুদের উপর ঘন ঘন বাণবৃষ্টি বর্ষণ করতে লাগল। তখন যেমন অস্তাচলের দিকে গমনকালে সূর্যমণ্ডল ও তার কিরণসমূহ রক্তিম হয়ে ওঠে, তেমনি রক্তে রঞ্জিত সেই শরসমষ্টি কিরণগুচ্ছের ন্যায় দীপ্ত হয়ে শোভা পেতে লাগল। অধিরথপুত্র কর্ণের বাহুদ্বয়ের মধ্যদেশ থেকে নিক্ষিপ্ত, মহাসর্পসম দীপ্যমান বাণগুলি অর্জুনের বাহু থেকে ছোড়া তীক্ষ্ণ শরের সঙ্গে সংঘর্ষে লিপ্ত হয়ে সর্বদিক জুড়ে ছড়িয়ে পড়ে সেগুলিকে বিধ্বস্ত করল।
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of vigilant resolve and skill in battle, while also reminding the reader—through the sunset-blood imagery—of war’s grim cost and the transience of glory.
Karna, described as Adhiratha, unleashes blazing volleys of arrows. Arjuna counters with sharp shafts; the two streams meet mid-course, and Karna’s arrows shatter Arjuna’s, scattering fragments in all directions.