Adhyāya 8: Saṃprahāra-varṇana and Bhīma–Kṣemadhūrti Dvipa-Yuddha
Combat Description and Elephant Duel
धृतराष्ट्र रवाच संजयाधिरथिरीर: सिंहद्विरदविक्रम: । वृषभप्रतिमस्कन्धो वृषभाक्षगतिश्नचरन्,धृतराष्ट्र बोले--संजय! अधिरथका वीर पुत्र कर्ण सिंह और हाथीके समान पराक्रमी था। उसके कंधे साँड़के कंधोंके समान हृष्टपुष्ट थे। उसकी आँखें और चाल-ढाल भी साँड़के ही सदृश थीं। वह स्वयं भी दानकी वर्षा करनेके कारण वृषभस्वरूप था। रणभूमिमें विचरता हुआ कर्ण इन्द्र-जैसे शत्रुसे पाला पड़नेपर भी साँड़के समान कभी युद्धसे पीछे नहीं हटता था। उसकी युवा-अवस्था थी। उसका शरीर इतना सुदृढ़ था, मानो वज्ञसे गढ़ा गया हो
dhṛtarāṣṭra uvāca sañjaya adhirathīraḥ siṃha-dvirada-vikramaḥ | vṛṣabha-pratima-skandho vṛṣabhākṣa-gatiś caran ||
ধৃতরাষ্ট্র বললেন—সঞ্জয়! অধিরথের বীরপুত্র কর্ণ রণক্ষেত্রে সিংহ ও গজের ন্যায় পরাক্রমী হয়ে বিচরণ করত। তার স্কন্ধ ছিল বৃষভের মতো বলিষ্ঠ; তার দৃষ্টি ও গতি-ভঙ্গিও বৃষভসদৃশ। দানের বর্ষণে সে যেন বৃষভস্বভাবই ধারণ করেছিল। অস্ত্রসংঘর্ষের মধ্যে ঘুরে বেড়ালেও ইন্দ্রসম শত্রুর সম্মুখীন হলে সে বৃষভের মতো কখনও যুদ্ধ থেকে ফিরত না। সে ছিল যুবক, আর তার দেহ ছিল বজ্রগঠিতের মতো কঠিন।
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds the kṣatriya ideal of steadfast courage: a warrior should not retreat when duty calls, even before a formidable opponent. It also frames martial excellence through controlled strength and reputation—valor joined to an identity shaped by generosity and resolve.
Dhṛtarāṣṭra addresses Sañjaya and asks/reflects upon Karṇa’s qualities. He describes Karṇa’s physical power and battlefield bearing through animal similes (lion, elephant, bull), emphasizing his fearlessness and unyielding presence in combat.