अद्य दृष्टवा मया कर्ण शरैविशकलीकृतम् । स्मरतां तव वाक्यानि शमं प्रति जनेश्वर:,“आज मेरे बाणोंसे कर्णके शरीरको टूक-टूक हुआ देखकर राजा दुर्योधन सन्धिके लिये कहे हुए आपके वचनोंका स्मरण करे
adya dṛṣṭvā mayā karṇa śaraiḥ śakalīkṛtam | smaratāṃ tava vākyāni śamaṃ prati janeśvaraḥ ||
সঞ্জয় বললেন—আজ আমার শরবৃষ্টিতে কর্ণকে খণ্ড-বিখণ্ড হতে দেখে মানুষের অধিপতি রাজা দুর্যোধন যেন শান্তির পক্ষে তোমার বলা বাক্যগুলি স্মরণ করে।
संजय उवाच
The verse underscores the ethical weight of wise counsel: when the devastation of war becomes undeniable, the king is urged to remember earlier advice favoring peace (śama). It highlights how pride and obstinacy can make one ignore prudent words until suffering forces reflection.
Sañjaya reports a battlefield moment: Karṇa is seen grievously struck—his body ‘fragmented’ by arrows. In that grim sight, Sañjaya expresses (or implies) a hope that Duryodhana, witnessing Karṇa’s ruin, will finally recall the counsel previously given to seek reconciliation.