बभूवुर्विमला: सर्वा दिशो राजन् समन्ततः । चाषाक्ष शतपत्राश्न क्रौज्चाश्रैव जनेश्वर,प्रयाहि शीघ्र॑ गोविन्द सूतपुत्रजिघांसया । “गोविन्द! अब मेरा रथ तैयार हो। उसमें पुनः उत्तम घोड़े जोते जायँ और मेरे उस विशाल रथमें सब प्रकारके अस्त्र-शस्त्र सजाकर रख दिये जायाँ। अअभ्वारोहियोंद्वारा सिखलाये और टहलाये गये घोड़े रथसम्बन्धी उपकरणोंसे सुसज्जित हो शीघ्र यहाँ आवें और आप सूतपुत्रके वधकी इच्छासे जल्दी ही यहाँसे प्रस्थान कीजिये”
sañjaya uvāca |
babhūvur vimalāḥ sarvā diśo rājan samantataḥ |
caṣākṣaśatapatrāś ca krauñcāś caiva janeśvara |
prayāhi śīghraṃ govinda sūtaputra-jighāṃsayā |
"govinda! adya me rathaḥ sajjo bhavatu | tasmin punaḥ śreṣṭhā aśvā yujyantām | mama mahati rathe sarvāṇy astrāṇi śastrāṇi ca saṃnaddhāni nidhīyantām | aśvāś ca aśvārūḍhaiḥ śikṣitāḥ paricālitāś ca ratha-sambandhi-upakaraṇaiḥ susajjitāḥ śīghram ihāgacchantu | bhavān ca sūtaputrasya vadhecchayā kṣipram ito niṣkramatu"
সঞ্জয় বললেন—হে রাজন! চারদিকে সকল দিক নির্মল ও উজ্জ্বল হয়ে উঠল। হে জনেশ্বর! বক, শতপত্র এবং ক্রৌঞ্চ প্রভৃতি শুভ পাখি দেখা গেল। তখন (অর্জুন) গোবিন্দকে বললেন—“গোবিন্দ, সূতপুত্র (কর্ণ) বধের সংকল্পে শীঘ্র চল। আমার রথ তৎক্ষণাৎ প্রস্তুত কর; তাতে আবার শ্রেষ্ঠ অশ্ব জুড়ে দাও; সেই বিশাল রথে সর্বপ্রকার অস্ত্রশস্ত্র সাজিয়ে রাখো। দক্ষ অশ্বারোহীদের দ্বারা প্রশিক্ষিত ও অনুশীলিত অশ্বরা রথের উপকরণে সজ্জিত হয়ে দ্রুত এখানে আসুক; আর তুমি, গোবিন্দ, বিলম্ব না করে প্রস্থান কর—সুতপুত্রবধে একাগ্র হয়ে।”
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, perception of omens and the urgency of preparation can intensify resolve; ethically, it also shows how epithets like “sūtaputra” can frame an enemy through social identity, reminding readers that intention and speech shape the moral atmosphere of conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the directions appear bright and auspicious birds are seen; immediately, a command is issued to Govinda (Kṛṣṇa) to depart quickly, have the chariot and horses readied, weapons arranged, and to proceed with the intent of killing Karṇa (referred to as “the sūta’s son”).