कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
समेत्याहं सपुत्रेण संख्ये वृत्रेण वज्रीव नरेन््द्रमुख्य । योत्स्याम्यहं भारत सूतपुत्र- मस्मिन् संग्रामे यदि वै दृश्यतेडद्य,महानुभाव! भरतवंशी नृपश्रेष्ठ! शत्रुसेनामें विद्यमान रथियोंमें प्रमुख वीर दुर्जय सूतपुत्र कर्णके साथ, यदि इस संग्राममें आज वह मुझे दीख जाय तो युद्धस्थलमें मिलकर मैं उसी तरह युद्ध करूँगा, जैसे वज्रधारी इन्द्रने वृत्रासुरके साथ किया था
sametyāhaṁ saputreṇa saṅkhye vṛtreṇa vajrīv narendramukhya | yotsyāmy ahaṁ bhārata sūtaputram asmin saṅgrāme yadi vai dṛśyate ’dya ||
অর্জুন বললেন—হে নরেন্দ্রশ্রেষ্ঠ! আজ এই সমরে যদি আমি সূতপুত্র কর্ণকে দেখতে পাই, তবে রণক্ষেত্রে তার সঙ্গে মুখোমুখি হয়ে আমি যুদ্ধ করব—যেমন বজ্রধারী ইন্দ্র বৃত্রের সঙ্গে যুদ্ধ করেছিলেন। আজ যুদ্ধের ন্যায় শত্রুপক্ষের রথীদের মধ্যে প্রধান বীরের সঙ্গে প্রত্যক্ষ সংঘর্ষেই নির্ভর করছে; তাই আমি পশ্চাদপসরণ না করে তার সঙ্গে প্রতিদ্বন্দ্বিতা করব।
अजुन उवाच
The verse frames kṣatriya duty as direct, courageous engagement with the principal threat, using the Indra–Vṛtra myth as an ethical model of decisive action against a formidable adversary.
Arjuna declares that if Karṇa appears on the battlefield that day, he will seek him out and fight him face-to-face, likening the coming duel to Indra’s climactic battle with Vṛtra.