तथैव कर्ण: संरब्धो युधिष्ठिरमताडयत् । शरैस्ती&णै: पराविध्य माद्रीपुत्रोी च पाण्डवी
tathaiva karṇaḥ saṃrabdho yudhiṣṭhiram atāḍayat | śarais tīkṣṇaiḥ parāvidhya mādrīputrau ca pāṇḍavau ||
তদ্রূপই ক্রোধে উন্মত্ত কর্ণ যুধিষ্ঠিরকে আঘাত করল। তীক্ষ্ণ শর দিয়ে বিদ্ধ করে মাদ্রীর দুই পাণ্ডবপুত্র (নকুল-সহদেব)কেও সে আহত করল।
संजय उवाच
The verse highlights how anger (saṃrambha) fuels escalation in war: martial skill becomes more destructive when driven by rage rather than disciplined duty. It implicitly points to the ethical weight of kṣatriya action—victory pursued through uncontrolled passion increases suffering and karmic responsibility.
Sañjaya reports that Karṇa, enraged, attacks Yudhiṣṭhira with sharp arrows and also strikes the two sons of Mādrī—Nakula and Sahadeva—wounding multiple Pāṇḍava warriors in quick succession during the Karṇa Parva battle.