अभ्यवर्षन्त वेगेन विसृजन्त: शितान् शरान् । युधिष्ठिर आदि पाण्डव महारथी शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ अश्वत्थामापर बड़े वेगसे पैने बाणोंकी वर्षा करने लगे ।। आगच्छमानांस्तान् दृष्टवा क्रुद्धरूपान् परंतप:
sañjaya uvāca | abhyavarṣanta vegena visṛjantaḥ śitān śarān | yudhiṣṭhirādi pāṇḍavā mahārathī śastradhāriṣu śreṣṭha aśvatthāmā paraṃ baḍe vegase painē bāṇoṅkī varṣā karane lage || āgacchamānāṃs tān dṛṣṭvā kruddharūpān paraṃtapaḥ |
তারা প্রবল বেগে তীক্ষ্ণ শর নিক্ষেপ করে শরবৃষ্টি করতে লাগল। তখন অস্ত্রধারীদের মধ্যে শ্রেষ্ঠ, মহারথী দ্রোণপুত্র অশ্বত্থামা যুধিষ্ঠির-প্রমুখ পাণ্ডবদের উপর ভয়ংকর শরবৃষ্টি বর্ষণ করল। ক্রুদ্ধরূপে অগ্রসর হতে দেখে সেই পরন্তপ আরও তীব্রভাবে প্রতিরোধে উদ্যত হল।
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, anger and momentum can rapidly intensify violence; it implicitly contrasts the warrior’s duty to fight with the ethical danger of wrath (krodha) overtaking discernment, a recurring Mahābhārata concern about restraint even amid kṣatriya obligations.
Aśvatthāmā, described as a foremost weapon-bearer and great chariot-warrior, unleashes a swift shower of sharp arrows at the Pāṇḍavas led by Yudhiṣṭhira; seeing them advance in anger, he responds with heightened martial force.