कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
सकुण्डलशिरस्त्राणं पूर्णचन्द्रोपमं तथा । ता ६#क्ा का एच महाराज! तत्पश्चात् कुपित हुए भीमसेनने एक भल्लसे विवित्सुका सिर काट लिया। उसका वह कुण्डल और शिरस्त्राणसहित कटा हुआ मस्तक पूर्ण चन्द्रमाके समान पृथ्वीपर गिर पड़ा || १२६ त॑ दृष्टवा निहतं शूरं भ्रातर: सर्वतः प्रभो
sakuṇḍalaśirastrāṇaṃ pūrṇacandropamaṃ tathā | taṃ dṛṣṭvā nihataṃ śūraṃ bhrātaraḥ sarvataḥ prabho ||
সঞ্জয় বললেন—তারপর ক্রুদ্ধ ভীমসেন ভল্ল-তীরে বিবিত্সুর শিরচ্ছেদ করল। কুণ্ডল ও শিরস্ত্রাণসহ সেই কর্তিত মস্তক পূর্ণচন্দ্রের ন্যায় দীপ্ত হয়ে ভূমিতে পড়ল। হে প্রভু, সেই বীরকে নিহত দেখে তার ভ্রাতারা চারিদিক থেকে এসে ঘিরে ধরল।
संजय उवाच
Even in a dharma-framed war, victory is inseparable from loss: the poetic ‘full-moon’ image heightens the dignity of the fallen while also underscoring the stark cost of violence, prompting reflection on the human consequences that follow martial duty.
Sañjaya describes a warrior’s head, still bearing earrings and helmet, falling like a full moon to the ground; then the slain man’s brothers/kinsmen converge from all sides upon seeing him killed, signaling the immediate surge of grief and retaliation on the battlefield.