Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
सुदक्षिणस्तु समरे साहदेविं महारथम् | विद्ध्वा नाकम्पयत वै मैनाकमिव पर्वतम्
sudakṣiṇas tu samare sāhadeviṁ mahāratham | viddhvā nākampayata vai mainākam iva parvatam ||
তখন সুদক্ষিণ সমরে সহদেব-পুত্র মহারথী শ্রুতকর্মাকে বিদ্ধ করল; তবু তাকে টলাতে পারল না—সে মৈনাক পর্বতের মতো অচল দাঁড়িয়ে রইল।
संजय उवाच
The verse highlights steadfastness under attack: true martial excellence is not only in striking but in remaining unshaken—maintaining composure and resolve amid the shocks of battle, an ideal aligned with kṣatriya-dharma.
During the battle, Sudakṣiṇa wounds Śrutakarman (Sahadeva’s son), but despite being struck he does not waver; the poet compares his immovability to Mount Maināka.