दुःशासनाय सुबहून् प्रेषयामास सायकान् । महाराज! उस समय अर्जुने आपकी सेनाको भगाकर दुःशासनपर बहुत-से सायकोंका प्रहार किया
sañjaya uvāca | duḥśāsanāya subahūn preṣayāmāsa sāyakān | mahārāja! tasmin samaye arjunena tava senā bhagāvitā duḥśāsane bahu-sāyaka-prahāraḥ kṛtaḥ |
সঞ্জয় বললেন—মহারাজ! সেই সময় অর্জুন আপনার সেনাকে ছত্রভঙ্গ করে দুঃশাসনের দিকে অগণিত বাণ প্রেরণ করলেন; বারবার বাণবৃষ্টিতে তিনি দুঃশাসনকে আঘাত করলেন।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical logic of the epic’s war: persistent wrongdoing (adharma) invites decisive opposition, and martial power is portrayed as serving a moral reckoning rather than mere aggression.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Arjuna has driven back the Kaurava troops and then concentrates his attack on Duhshasana, showering him with many arrows.